در هتل ها، مجتمع های آپارتمانی، اداری و تجاری و حتی منازل ویلایی بدلیل بالا رفتن هزینه انرژی و صرفه اقتصادی بهتر است سیستم های مرکزی تهویه مطبوع مانند VRF و چیلر بکار گرفته شود.

فرآیند خنک سازی این دو سیستم متشکل از سیکل تبرید می باشد با این تفاوت که VRF همانند کولر گازی، گاز مبرد در لوله مسی باعث برودت میشود، ولی در چیلر و مینی چیلر آب توسط مبدل، گرمای خود را به گاز مبرد داده، خنک می شود و آب در قسمت داخلی محیط در حرکت می باشد. کمپرسور بکار رفته در VRF از نوع کمپرسور اسکرال اینورتر می باشد.

 

بعاد دستگاه خارجی VRF نسبت به چیلر بسیار کوچکتر می باشد که حتی این دستگاه در بعضی برندها قابلیت انتقال توسط آسانسور را نیز دارا می باشد.

VRF بر خلاف چیلر بصورت سیستم سرمایش-گرمایش عمل می کند و دیگر نیازی به موتورخانه و کویل نمی باشد. در مجتمع های اداری و تجاری که محدودیت برای اجرای موتورخانه می باشد این سیستم بسیار مناسب و پاسخگو می باشد و امروزه در بیشتر مجتمع های اداری و تجاری اجرا می شود.

 

استقلال دمایی- در سیستم VRF با توجه به مورد درخواست و مقتضیات محیط می توان از پنل های متفاوتی مانند دیواری، سقفی توکار و کاستی استفاده کرد و هر یونیت داخلی قابلیت تنظیم دمایی مجزا نسبت به یونیت های دیگر را دارا می باشد. در سیستم چیلر قابلیت تنظیم دمایی وجود نداشته و فن کویل ها فقط قابلیت روشن و خاموش شدن و کارکرد در دورهای متفاوت را دارا می باشد.

 

در استفاده از VRF دیگر نیازی به برج خنک کننده، اشغال فضای اضافی، تاسیسات جداگانه و رسوب گیری لوله کشی ها، کریستالیزه شدن، شستشوی برخ خنک کن، آزمایش لیتیوم بروماید، مواد داخل چیلر و...... نمی باشد.

 

و در انتها باید متذکر شود که انتخاب نوع سیستم تهویه مطبوع هر پروژه وابسته به دلایل زیادی از جمله معماری، آب و هوای منطقه، برق ورودی و... می باشد که دستگاهی با صرفه اقتصادی و بهینه انتخاب شود.